Prace Sary Pour z cyklu Tańcząc z mrokiem wyrastają z kontekstu sprzeciwu wobec irańskiego reżimu. Nie jako ilustracja, lecz jako jego radykalizacja. Opisane pogrzeby pokazują transformację żałoby: zastąpienie płaczu muzyką, skupienia - ekspresją, powściągliwości - ruchem.
Gest, który sam w sobie jest już formą sprzeciwu.

Sara Pour bierze ten gest i prowadzi go dalej.

Jej postaci tańczą, ale ich ciała są okaleczone. Brakuje rąk. Nogi są połamane. Ruch nie jest pełny. Jest zraniony. Jeśli w rzeczywistych pogrzebach taniec jest wyzwaniem rzuconym kontroli władzy nad ciałem i rytuałem, w pracach Sary Pour to wyzwanie rozgrywa się w ciele już naznaczonym przemocą. Okaleczenie czyni widzialnym to, co w rzeczywistości często pozostaje ukryte: systemową presję, represję, stratę. A jednak gest pozostaje. Ciało - nawet niepełne - nadal się porusza.
Prace nie przedstawiają tylko tańca. Przedstawiają jego niemożliwość - i jednocześnie konieczność. Kiedy reżim próbuje narzucić formę żałobie, ciała odpowiadają gestem, którego nie da się całkowicie kontrolować. Taniec nie jest tu celebracją. Jest pęknięciem. Punktem, w którym ból nie daje się zamknąć. Punktem, w którym ciało - nawet zranione - wciąż wytwarza ruch. W tym sensie postaci Sary Pour istnieją w tej samej przestrzeni, co współczesne irańskie pogrzeby: w przestrzeni niestabilnej, gdzie żałoba i sprzeciw splatają się ze sobą. W miejscu, w którym ciało - nawet okaleczone - nie przestaje się buntować.